Jazz magazine mai 2008 DISQUE d’EMOI
Voici donc le programme composé par Magic Malik et interprété par le groupe franco-belge Octurn au dernier festival de jazz à la Villette(...).
Captées un an auparavant en public, à l’exception de trois titres, ces deux heures de musique dévoilent une oeuvre grandiose. Tout ici captive l’attention : l’imbrication des sources électroniques et acoustiques, la palette de couleurs, la graduation des différents grains, les dynamiques très progressives au gré de scénarios très précis, la continuité de la trame narrative d’un bout à l’autre de chaque CD, le déploiement collectif porté par d’énormes grooves finissants, inexorablement entraînés dans leur course par l’inertie de mystérieuses motricités. Parfois, le tempo se perd et s’étire en d’étranges brumes électroniques d’où percent des appels acoustiques désespérés. Puis il repart avec un élan nouveau, en des courses poursuites de métriques croisées provoquant quelque échappée soliste somnambule et affolée, ou à la suite de rythmes titubants parmi lesquels se bousculent claviers et instruments à vent insaisissables comme des feux follets. Faut-il dégager quelque héros de ces trames inextricables ? Ils le sont tous jusque dans leur abnégation au collectif qui signe ici son meilleur disque.
Franck Bergerot in Jazz Magazine, may 2008
***JAZZMAN
‘C’est un projet lunaire.A l’image de ses auteurs. Magic Malik et Octurn devaient se rencontrer, leurs galaxies respectives se croisaient trop souvent dans le même univers. Ce fut donc le cas en 2006, alors que Bo Van der Werf piqua son baryton dans le Magic Malik Orchestra, pour finalement accoucher de cet enregistrement live réalisé à Bruxelles la même année. Malik venait alors d’installer son concept de ‘XP’, sorte de micro séries sonores, notamment propices à l’épanouissement de son groupe. L’idée de confronter ces compositions au collectif bruxellois ne pouvait que leur ouvrir de nouvelles perspectives, leur permettre de vivre dans un espace plus grand. Elles ne s’y perdent pas, bien au contraire.Elles s’y épanouissent, elles se détachent plus volontiers du jazz pour aller taquiner la musique contemporaine.C’est que Gilbert Nouno, le sphinx de l’Ircam, veille...Son travail sur les aspects électroniques donne du liant à l’ensemble, il le rend plus cohérent tout en restant discret. Chacun apporte son regard et joue, tour à tour, le rôle de pilote. L’erreur est impossible puisque chaque note permet de modifier la trajectoire des XPs, les vraies stars de l’album. Accompagnées par les ‘Stupa’, concept songs imaginées par Van der Werf et Dumoulin, elles expriment tout leur potentiel. Et par-delà, la qualité de leur compositeur, Malik Mezzadri. Même si la musique se suffit à elle-même,, l’apport d’un livret détaillant le concept des XPs, comme cela se fait dans d’autres genres, eût été le bienvenu’.
in Jazzman, may 2008
‘Longtemps à géométrie variable, la formation franco-belge semble à peu de choses près se stabiliser depuis deux disques autour du même line-up. Octurn est devenu un véritable creuset où se déverse la créativité de musiciens aussi magiques que l’altiste Guillaume orti, le guitariste Nelson Veras, le batteur Chander Sardjoe ou son leader/fondateur Bo Van der Werf. Magique aussi comme le co-signataire de ce double disque, Malik Mezzadri. Le flutiste français signe ici la quasi-totalité des compositions de XPs(live), compositions démultipliées en de subtiles et fluides variations qu’unit l’utilisation constante de l’électronique par Gilbert Nouno et que colore le fender rhodes de Jozef Dumoulin ou la guitare de nelson Veras. Au jeu en section des cuivres qui reste l’ancrage jazz d’octurn, répond la mise en valeur discrète, car toujours inscrite dans le tissu musical, d’un soliste ( et cela sans aucune hiérarchie entre les instruments ) pour un très bel album- à ce jour, sans doute, le plus mémorable de leur discographie’.
****PH.E in Le Vif-l’Express FOCUS, february 08
citizen jazz 'CD ELU'
On ne présente plus Octurn, groupe à géométrie variable, toujours en quête d’une musique qui, si elle n’est pas nouvelle, chercher toujours à inventer, à découvrir. Car l’obsession d’Octurn est bien là : défricher, chercher, mélanger, retourner la musique dans tous les sens pour dire les choses autrement. Avec eux, la certitude se mélange à l’aléatoire. Parfois très descriptive, souvent abstraite, la musique donne à l’auditeur le choix du voyage.
Sur de telles bases et de tels principes, pas étonnant que Bo Van der Werf et Magic Malik se soient retrouvés. Tout comme leur vision, leur langage possède de nombreux points communs. Et autant de différences. Cette entente ne pouvait être que bénéfique, et cette union accouche d’une musique aussi organique qu’onirique. Les XPs sont aussi dérangeantes que fascinantes, les climats aussi brûlants qu’apaisants, aussi lourds que légers. Il n’est pas rare que valse ou berceuses côtoient des univers plus sombres ou plus inquiétants.
Il fallait bien un double album, enregistré en partie « live » (même si l’on n’entend jamais le public), pour laisser une trace de ces recherches perpétuelles. Pour nous donner aussi quelques indices nous aider à nous y retrouver. Il faut dire que la construction des morceaux imaginés par Malik (la plupart des « XPs »), avec Van der Werf (« Xps 26, 27 » et « 28 ») ou par Dumoulin, Nouno, Fiorini et Van der Werf (« Stupa 1", "2 » ou « 3 ») sont construits de telle manière que chaque musicien du groupe peut intervenir, improviser et inventer sa propre musique. Histoire de nous perdre à nouveau. Mais aussi d’enrichir l’ensemble et de le rendre plus mouvant, plus déstabilisant encore. Ainsi, les interventions parcimonieuses de Nelson Veras à la guitare ouvrent une fenêtre sur un univers particulier, presque en décalage. Les intrusions rythmiques de Chander Sardjoe, épaulé par la basse, presque funky, de Jean-Luc Lehr offrent un horizon plus groovy (« Flash »). Les interventions ondulantes de Guillaume Orti ou de Laurent Blondiau embrument les songes. Quant à Gilbert Nouno et Jozef Dumoulin, ils parsèment les thèmes de rythmes électros décalés qui agissent comme autant de secousses.
Mais il serait vain de vouloir passer ici en détail toutes les idées développées sur ce disque, car souvent elles servent à nourrir les suivantes. Tout s’enchevêtre comme dans un rêve dont on cherche rarement à comprendre le début ou la fin. La comprennent-ils eux-mêmes ? C’est sans doute, là aussi, le but et l’intérêt de ces expériences palpitantes. Et elles sont infinies, car avec Octurn, la musique est toujours plus grande.
Jacques Prouvost in Citizen Jazz, april 2008
Onvoorspelbaarheid is Octurns belangrijkste streven en troef. De groep bestaat uit een vaste kern musici die voor elk project contact zoekt met andere geestverwanten. In de muziek van Octurn komen heel veel invloeden samen : er zijn raakvlakken met elektronische muziek en experimentele rockjazz, maar het belangrijkste in hun sound is het over elkaar laten schuiven van verschillende harmonische en ritmische lagen.Daardoor ontstaat een duizelingwekkend effect als een soort audio fata morgana.Wie zich daarin laat meevoeren – en moeilijk is dat niet – ontdekt de opmerkelijk rijk geschakeerde klankkleuren en ritmes, die niet meteen uitgelegd kunnen worden, maar wel gevoelsmatig begrepen.
***(*) Mischa Andriessen in JAZZMOZAIEK, march 08
Octurn / Magic Malik: XPs (live)
Octurn nam in Cultureel Centrum De Meent in Alsemberg (Beersel) een dubbel-cd (bijna) volledig live op met vooral thematisch materiaal van Magic Malik. Daarnaast speelt Octurn drie thema’s geschreven samen met Bo Van Der Werf (de geestelijke leider van de band), en drie composities van Bo Van Der Werf, Jozef Dumoulin, Fabian Fiorini en Gilbert Nouno. Beeldt u zich een band/project in dat elementen van de muziek en filosofie van Soft Machine, Sun Ra, Steve Coleman, Gil Evans Band, het Miles Davis Quintet in het begin van de tweede helft van de jaren ’60, Miles Davis in zijn rock-met-avantgardistische-trekjes-fase, de elektronischeKarlheinz Stockhausen en Tangerine Dream combineert… Klankcollages, polyritmiek, vaak stevig ritmisch werk in samengestelde maten met daarboven vrij zwevende muziek, zeer functionele elektronische effecten en sounds en heel wat pointillistisch gebrachte hyperchromatische improvisatorische bijdragen van iedereen worden – uitgesmeerd over twee cd’s - gebracht door dit hechte collectief. Opvallend is de plaatsing van improvisatorische bijdragen in het klankbeeld: vermits dit ensemble als een collectief werkt, zijn solistische bijdragen een deel van het geheel, en worden zij nooit luid in het klankbeeld gebracht. De bovenstaande verwijzingen naar bestaande muziek zijn slechts een poging om een idee te geven van wat Octurn met Malik doet op’_XPs (live)’. XP’s staat voor Experiences, maar dat had u al wel door. Er wordt zeker voorgebouwd op ideeën van Steve Coleman, en van Aka Moon, maar door heel wat lyrische momenten – mede door de aanwezige elektronica! -, wordt er veel verder gegaan. Het is niet echt duidelijk waar de compositie begint/stopt, en waar de improvisatie begint/stopt, maar dat maakt het allemaal nog spannender en leuker. Alle improvisatorische bijdragen worden als kleine vlekjes op een schilderij aangebracht en kleuren het schilderij bij. Aldus blijft de meer traditionele jazzfan die echte solisten wil horen wat op zijn honger zitten. Maar toch hoor je schitterende improvisaties van iedereen, denk maar aan de onder- of bovenaards klinkende Fender-pianist, de baritonsaxofonist die een prachtige houtklank heeft, Malik zelf die – steeds ondergedompeld in het algemene klankbeeld - een keertje diatonisch (in een toonladder), maar vaker chromatisch (dus alle beschikbare noten) over alles speelt . Zeer knap, en niet verstoken van humor èn goede smaak is de verwijzing naar de standard “All The Things You Are”, die helemaal naar het concept van Octurn is geplooid. Als ensemble in het geheel brengen de blazers eerder kleuren, harmonieën en achtergrondmotieven aan; echte riffs zijn er hier niet (nodig). Fiorini schittert hier ook weer, maar dat geldt eigenlijk voor elke participerende musicus van Octurn. Nooit wordt de muziek echt atonaal, expressionistisch, steeds blijft er een gevoel van vertrouwdheid, consonantie bij de luisteraar ondanks het vaak ontbreken van een echte tonale/modale context. Dit is een van de meest originele, en overtuigende projecten sinds een lange tijd. Sly Stone goes ECM. Ornette Coleman goes Bill Evans. Jimi Hendrix goes Alban Berg. Vul zelf maar aan na het beluisteren van ‘_XPs (live)’!
Johan Vandendriessche in 'sounds like jazz' ****
‘(...) Je hoort een lange flow, een soundtrak van een film die je zelf mag verzinnen’
*** FH in GAZET VAN ANTWERPEN march 08
Het belgische ensemble Octurn werkt al een tijd samen met Magic Malik.Bo Van der werf, de leider van octurn, is net als Magic malik een muzikale denker. In deze experiences of korte studies rond vorm en composities laten ze hun muzikale taal versmelten. Op deze dubble-cd levert dat vaak bevreemdende, raadselachtige muziek op.
Het is een heel eigen muziek, die nu eens vederlicht rondfladdert en dan weer steunt op gespierde ritmes. Waar op een vorig album, 21_emanations, hoekige ritmes en nerveuze abstracte funk de toon aangaven, heeft de melodie hier meer de bovenhand.Er zitten nog pittige ritmes en groovy elektrische baslijnen in, de muziek is soms complex, maar klinkt veel lichter en minder cerebraal dan vroeger.
Een ander kenmerk is het elektro-akoestische aspect. De grope vroeg Gilbert Nouno voor die elektronische effecten. Sommige nummers bestaan uit onheilspelende, vage sferen, die uit een science-fiction film lijken te komen.Andere zijn veeler lichtvoetig, met een dwarsfluit die erbovenuit stijgt. Allerlei andere melodieën en lijnen, van een mijmerende piano tot een klaaglijke trompet, dwarrelen eromheen. Nog andere nummers zijn dromerig of schrijden plechtstatig vooruit, soms onderbroken door noise of een felle rockachtige passage (...)
***KVK in De Standaard, february 08
Wat is het resultaat als het jazz-en-omstreken ensemble Octurn compositorisch overgeleverd wordt aan Magic Malik (die ook als fluitist te horen is) en versterking krijgt van Jozef Dumouln en Gilbert Nouno (elektronica)? Een kruising tussen de artistieke funk van Steve Coleman, de wiskundige abstractie van Anthony Braxton en het intergalactische van Sun Ra komt aardig in de buurt. Als deze muziek door een gereputeerde Amerikaan gemaakt was, had er al lang een nieuwe genrenaam op gekleefd.
Nu is het gewoon een nieuwe stap in het uitdagende muzikale verhaal van saxofonist Bo Van der Werfs ensemble. Het strikt afgelijnde van vroeger en het meer melodische van de laatste releases vinden elkaar hier in muziek die de grilligheid van het ensemble respecteert en in een nieuw kader plaatst. Er is solistische ruimte, maar het groepsgeluid blijft dominant. Dat de drones, clicks en echo's van Nouno zich goed mengen met de Fender van Dumoulin, was te verwachten. De perfecte integratie van de akoestische instrumenten (inclusief de gitaar van Nelson Veras) is minder evident, maar wordt wel gerealiseerd.
De muziek op XPs is heel organisch en wordt telkens vanuit het niets opgebouwd, waardoor de luisteraar getuige mag zijn van het muzikale proces. Toch is het moeilijk voet aan de grond te krijgen. De muziek wemelt weer van de vreemde melodische, harmonische en ritmische wendingen, waarbij de atonaliteit en metrische vrijheid vaak in zicht komen. Wanneer er dan toch duidelijk tempo's te horen zijn, worden die vaak gecombineerd: drum en bas volgen vaak een eigen patroon, waarmee de stabiliteit onder de muziek uitgeslagen wordt. Wanneer daarboven de blazers zich ook niet laten binden, ontstaat een kluwen van maatsoorten dat doet duizelen.
Als kennismaking met de sound van Octurn of de muziek van Magic Malik zal dit dubbelalbum redelijk zwaar vallen. Meer dan twee uur lang wisselen duidelijke stukken af met soundscapes waarbij een aards geluid verlaten wordt voor een buitenaardse sound. Vooral in de brede, meditatieve en soms duistere tracks is space the place. Wie het graag wat compacter heeft kan terecht bij de langere tracks die architecturaal uitgewerkt zijn en bij momenten indrukwekkend opbouwen zonder te exploderen. Bijzonder effectief is het gebruik van de blazers als polyfoon blok: statig als geheel, maar met veel interne beweging tussen de instrumenten onderling. Met daaronder een dwarse ritmesectie en erboven een freewheelende solist ontstaat een geluid dat kolkt van de complexiteit en de energie, zoals in 'xp23'. In 'xp28 [#1]' zorgt de noise voor een Jimi Hendrix-randje en 'xp24' klinkt als een funkmars, maar dan wel in de weinig aaibare traditie van Octurn. Hier en daar is er vage referentie aan balladsfeer en in 'xp25' gaat de herkenning nog een stapje verder: door de abstractie schemert de jazzstandard 'All the Things You Are' door.
'XPs' zal voor sommige jazzliefhebbers een brug te ver zijn, zoals Miles Davis' 'Bitches Brew' dat decennia geleden ook al was. Aan de andere kant weten fans van Octurn ondertussen dat ze nooit vanzelfsprekend materiaal krijgen. En dat is met deze twee uur durende intergalactische trip niet anders.****Koen Van Meel in Kwadratuur
Sotto la denominazione di Octurn opera un collettivo aperto di musicisti belgi guidati dal sassofonista Bo van der Werf, attivo già da una dozzina di anni in uno dei progetti musicali più interessanti sulla scena europea. La formazione, variabile, cambia frequentemente, così come la musica, in funzione degli ospiti che si avvicendano. L'incarnazione più recente del gruppo, che ha appena pubblicato questo doppio CD autoprodotto, si è stabilizzata su dieci elementi dopo l'ingresso in pianta stabile del flautista Magic Malik, dapprima solo ospite (già presente nel precedente 21 emanations ), che ha subito assunto un ruolo di protagonista centrale nello sviluppo del discorso musicale.
L'album è stato registrato nel corso di un paio di giorni di sessioni aperte al pubblico nel Settembre 2006, e integrato da alcuni pezzi di raccordo incisi successivamente. La musica è firmata da Malik (con la occasionale partecipazione di van der Werf), e nonostante l'apparente frammentazione dei titoli mantiene continuità e unitarietà per tutte le due ore di durata dell'opera, in un caleidoscopio di situazioni e invenzioni strumentali di stupefacente freschezza. Il flusso sonoro scorre ordinatamente rinnovandosi in continuazione, e sfuggendo ogni classificazione di genere; il flauto di Malik è il solista principale, e disegna morbidi arabeschi sopra un tessuto armonico creato dalle due tastiere, e sottolineato dai fiati.
Basso e batteria sostengono il ritmo nei momenti più tesi, fermandosi per le pause periodiche presenti a dare un po' di respiro.
Tutti i musicisti presenti interpretano il loro ruolo con molta partecipazione, dando il loro contributo al progetto complessivo, anche se le parti solistiche non sono equamente distribuite tra tutti gli strumenti (il chitarrista Nelson Veras si sente poco, e i fiati intervengono prevalentemente con arrangiamenti scritti).
Il risultato è un lavoro decisamente originale e convincente, sicuramente una delle proposte più interessanti a scaturire dalla sorprendente scena belga, che gli appassionati di novità non dovrebbero lasciarsi scappare.
Valutazione: 4.5 stelle Mario Calvitti In allaboutjazzitaly, march 08
Octurn “XP – Live”
Este nuevo CD del grupo belga Octurn es una experiencia difícil, tanto de contar como de transmitir.Para tener idea cabal del impresionante trabajo que presenta Bo van der Werf y su grupo, con el agregado de Magic Malik, hay que escuchar y oír. Y muy atentamente.Este trabajo es Arte, por lo que puede originar distintos sentimientos e impresiones ante su escucha. Algunos, como yo, sentiran que son obras que dejan una marca importante dentro de la música contemporánea, en tanto otros que es un trabajo difícil de digerir, ya que no esta tamizado por el colador de la industria.El oyente cumple un papel protagónico, en el cual es difícil que permanezca en una actitud pasiva, por los impulsos permanentes que genera esta música.Una audición detenida de ésta hace que uno se sienta vivo, por el compromiso, libertad y concentración que tienen los intérpretes para abordarla, lo mismo que tiene que poner el oyente de sí mismo para poder sintonizarla y disfrutarla.Las composiciones, tanto de Magic Malik como de Bo van der Werf, y otros componentes de Octurn, así también como la ejecución de las mismas, son de un nivel no habitual. La tarea de los pianistas Fabián Fiorini y Jozef Dumoulin es de una categoría pocas veces oída, como así también el ensamble de los vientos y los diálogos creativos que se producen entre los diferentes instrumentos.Por momentos, la obra parece haber sido concebida en base a patrones clásicos. Sin embargo, en ningún momento las composiciones pierden su raíz popular y, en todas, el Jazz esta presente. La utilización de instrumentos con diferentes timbres y matices hace más interesante el resultado.Éste es como una cebolla: a medida que uno la pela van emergiendo diferentes capas, todas superpuestas y, a su vez, el todo es más que la suma de ellas en forma individual, lo que hace el escuchar este CD, aprehender música esencial.Para todo aquel que quiera experimentar nuevas sensaciones, no dejen, si pueden, de escucharla. Es una música que reúne pasado, presente y, sobre todo, futuro.
IMPERDIBLE, de los mejores trabajos que he escuchado.
07/04/2008 – Releasejaar: 2008
OCTURN & MAGIC MALIK
‘_XPs [live]’
Wat is het resultaat als het jazz-en-omstreken ensemble Octurn compositorisch overgeleverd wordt aan Magic Malik (die ook als fluitist te horen is) en versterking krijgt van Jozef Dumoulin ( fender rhodes) en Gilbert Nouno (elektronica)? Een kruising tussen de artistieke funk van Steve Coleman, de wiskundige abstractie van Anthony Braxton en het intergalactische van Sun Ra komt aardig in de buurt. Als deze muziek door een gereputeerde Amerikaan gemaakt was, had er al lang een nieuwe genrenaam op gekleefd.
Nu is het gewoon een nieuwe stap in het uitdagende muzikale verhaal van saxofonist Bo Van der Werfs ensemble. Het strikt afgelijnde van vroeger en het meer melodische van de laatste releases vinden elkaar hier in muziek die de grilligheid van het ensemble respecteert en in een nieuw kader plaatst. Er is solistische ruimte, maar het groepsgeluid blijft dominant. Dat de drones, clicks en echo's van Nouno zich goed mengen met de Fender van Dumoulin, was te verwachten. De perfecte integratie van de akoestische instrumenten (inclusief de gitaar van Nelson Veras) is minder evident, maar wordt wel gerealiseerd.
De muziek op XPs is heel organisch en wordt telkens vanuit het niets opgebouwd, waardoor de luisteraar getuige mag zijn van het muzikale proces. Toch is het moeilijk voet aan de grond te krijgen. De muziek wemelt weer van de vreemde melodische, harmonische en ritmische wendingen, waarbij de atonaliteit en metrische vrijheid vaak in zicht komen. Wanneer er dan toch duidelijk tempo's te horen zijn, worden die vaak gecombineerd: drum en bas volgen vaak een eigen patroon, waarmee de stabiliteit onder de muziek uitgeslagen wordt. Wanneer daarboven de blazers zich ook niet laten binden, ontstaat een kluwen van maatsoorten dat doet duizelen.
Als kennismaking met de sound van Octurn of de muziek van Magic Malik zal dit dubbelalbum redelijk zwaar vallen. Meer dan twee uur lang wisselen duidelijke stukken af met soundscapes waarbij een aards geluid verlaten wordt voor een buitenaardse sound. Vooral in de brede, meditatieve en soms duistere tracks is space the place. Wie het graag wat compacter heeft kan terecht bij de langere tracks die architecturaal uitgewerkt zijn en bij momenten indrukwekkend opbouwen zonder te exploderen. Bijzonder effectief is het gebruik van de blazers als polyfoon blok: statig als geheel, maar met veel interne beweging tussen de instrumenten onderling. Met daaronder een dwarse ritmesectie en erboven een freewheelende solist ontstaat een geluid dat kolkt van de complexiteit en de energie, zoals in 'xp23'. In 'xp28 [#1]' zorgt de noise voor een Jimi Hendrix-randje en 'xp24' klinkt als een funkmars, maar dan wel in de weinig aaibare traditie van Octurn. Hier en daar is er vage referentie aan de balladsfeer en in 'xp25' gaat de herkenning nog een stapje verder: door de abstractie schemert de jazzstandard 'All the Things You Are' door.
'XPs' zal voor sommige jazzliefhebbers een brug te ver zijn, zoals Miles Davis' 'Bitches Brew' dat decennia geleden ook al was. Aan de andere kant weten fans van Octurn ondertussen dat ze nooit vanzelfsprekend materiaal krijgen. En dat is met deze twee uur durende intergalactische trip niet anders.
Koen van meel, in kwadratuur, march 08
